18 Ocak 2018 Perşembe

Evim/Yuvam Dediğim Yer


52 Haftalık Challenge
Evim/Yuvam dediğim yer


Hafta:2

Belki de çok uzaklarda kalan yerdir belki de tam içinde bulunduğum yer.
Belki de yüreğimin içinde olduğu evdir..
Almanya'daki evime ne ettimse yuvam diyemedim,henüz
Zaman gerektiren bir şey olabilir.
Yine de duyguların yoğun olduğu önemli hadiselerin yaşandığı yerdir yuva..
Evim veya yuvam şimdilik burada.Ama içimde her zaman geride kalan evimin kalıntıları yaşayacak.
Çocuklarımın bir çok ilklerini yaşadıkları evin kalıntıları.

Şu anda kapısı önünde dursam anahtarımla kapıyı açıp içine girsem boş duvarlar dışında hiç bir şeyin bulunmadığı yer,yuvamdır.
Kapıya gelmiş ve boş odaların içinde durmuş vaziyette olduğumu yaşar gibi canlandırabilirim..
Duvarların boşluğu odaların eşyasız oluşu buna engel olamaz..hatta daha da yoğun olur bu canlandırma..sanki,duygularım yankılanacak gibi hissediyorum.
Her bir eşyanın yerini hatırlar her bir anın yaşandığı günü tekrar yaşamış gibi hissedebilirim..o boş duvarlara yankılanır seslerimiz.

-Eşyalar geldi
-Bunun yerini sevmedim
-Hamileyim
-Anne süüüt
-Anne dişim çıktı
-Gel gel gel bir adım daha at anneye gel
-Anne arkadaşım bana vurdu
-Canım çok yanıyor
-Bugün hava harika
-Ellerim dolu bana yardım ediiin
-Anne kooooş
-Nolursun ağlama
-Nolur üzülme
-Sevgi,bir kahve yapar mısın canım?
-Anne Ayşe abla sesleniyor (komşum).
-Kimse yok muuu?
-Ayy ne güzel olmuuuuş
-Anne altıma kaçırdım
-Anne oyuncağımı kırdılar
-Anne bugün ne oldu biliyor musun?
-Anne anne anne anne anne anne
-Sabah ola hayrola
-Hoşgeldin canım!
-Güle güle,yine beklerim
-Ooof
-Gitmemiz gerek
-Seni seviyorum

Bizim seslerimiz..
O eski ev,yuvam dediğim her eşyasını nerdeyse elimle seçtiğim çoğunun kimse için yararı olmayan eşyalarımı barındıran hatıralarımızı ve hayatımızın önemli bir parçasına tanıklık etmiş olan o eski ev.
Hayalimdi çocuklarımın evlenip torunlarımın da o merdivenleri çıkarak beni yaşlı halimle ziyaret etmeleri.
Ellerimle ekmiş olduğum hanımelinin büyümesini görmek bütün balkonu sardığını görmek ve her yıl evin bir çok yerini tamir etmek..
Yuva bir hayattır..insanın içini sarmalayan..
Nefeslerimin heyecanlarımın hayatımın büyük bir parçasını orada bıraktım..
Çocukken çizdiğim resimlerdeki eve çok benziyordu çünkü..
Kırmızı kiremitleri olan ortada bir kapısı sağında solunda birer penceresi olan bacası tüten bir ev..ve bahçesi..ve demir parmaklıklar ve laleler ve girişe ekilmiş şebboy çiçeği..ve akşamları ay ışığında duvarlarına yansıyan o gümüş desenler..ağaçların gölgeleri,komşu çocukların sesleri,sokaktan geçen arabalar havlayan köpekler..yasemin kokusu..


Yuvam orada kaldı demeyi çok isterdim bu yüzden..ama yuvamdan eser kalmadı.
İşte benim yuvamböyle bir yerdi,diyebilirim ancak..
Büyüdüğüm,evlendiğim,ilk çocuğumu kucağıma aldığım ve daha bir çok şeyi ilk kez tattığım yer..
Evlerinden zorla ayrılan kadınları çok çok iyi anlıyorum bu yüzden..canım yanıyor onların canı kadar...
Canım yanıyor..gitsem bile boş duvarlar dışında hiç bir şey bulamayacağım,biliyorum..
Bahçem bomboş..merdivenler nicedir boya görmemiş,duvarlardan dökülüyor kireç boyası..

Balkonda çocuklarımın unuttuğu oyuncaklar yok,bisikletleri yok,bebekleri yok,kedim yok,gelişigüzel kurumaya bırakılmış şemsiyem yok,bahçeyi suladığım su hortumu yok..

Kalbime güçlü olmasını söylüyorum.
Bütün gücümle 'sev burayı' diyorum..bazen de sevecek gibi oluyorum..
Çok şükür ki bir evimiz var,içinde istediğimiz ve ihtiyacımız olan her şeyimiz var..

Ama o hatıraları buraya taşıyamadık..hiç bir nakliyat firması da bunu yapamadı..

Ben bile yapamadım..
Ne zaman denediysem gözyaşlarım ve yetersizliğime yenik düştüm.
Şu anda olduğu gibi..



Kiremithanem
Kiremithanem

”Bu Dünyada Çiçeklere Bakmak İçin Cehennemin Çatısında Yürüyoruz,Haydi Gelin,Çatıya Çıkalım!”

10 yorum:

  1. neden daldığını çok çok iyi anladım..hatta o kadar iyi anladım ki sanki bende seninle orada o bahçede sevgii abla koooşş dermiş gibi hissettim kendimi :) nedendir bilemedim ama hortumum yok dedin ya orda birşey koptu içimden o bahçe sulaması her yerin toprak kokması falan :) harika bir yazı oldu ellerine sağlık abla :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canım insan büyüdükçe daha bi seviyor eskileri teşekkür ederim okuduğun için.

      Sil
  2. ay çok bilmiş gibi, aslında bir nevi taşınmış... hafızalarda, yazdıkça burda ve sanırım her yerde... diye atıp tutacaktım ama insan nasıl hissediyorsa öyledir. uzaktan konuşmak kolay.
    belki bu evde usul usul sokulur yuva olmak için...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hafızalarda hep yaşayacak kuzum da işe herşey yok olmaya veya bir şekilde sin bulmaya mahkum.
      Dünya hayatı😉

      Sil
  3. Yaa kıyamam size. Okurken gözlerim doldu bir an. Birer anı olarak kalıyor geride bazı şeyler maalesef...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Elim ayağım titredi benim de yazarken bazı anılar hep sarsar insanı.

      Sil
  4. Çocukluğumu geçirdiğim teraslı bir evimiz vardı bir zamanlar... O terasta neler yaşamamıştık ki ailecek... Artık oraları kentsel dönüşümde...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kadar kolay yıkıyorlar değil mi😔

      Sil
  5. Okurken bir sabah biri gelip bu evden çıkın diyen adamlar geldi aklıma ah doğup büyüdüğüm çocukluğum tüm yaşanmış o güzel anılar hepsi bir gece o evde kaldı gitti bir daha gelmemek üzere ..😢maalesef ki şimdi hepsi birer anı olarak hafızamızda yer alıyor ...elden başka birşey gelmiyor ne yazık ki hayat işte😢 ..dilerim o içinde ki yuva özlemi kadar seversin evini canım benim ❤

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sizinki de kötü olmuş canım..sevilecek inşallah insan herşeye alışır.

      Sil