14 Aralık 2017 Perşembe

Annemi Şikayet Etme Defteri



Yaşadığımız duygular kadarız.
Yaşadığım duygular kadar hayatım hatta algılarım kadar.
Uçmak istediğim yıllar ve zamanlar uzakta kaldı..şimdilerde konduğum daldan bakıyorum uçamadığım gün ve yerlere..

Kuşluğum gereği de kanatlarım ve sesim var.Kanatlarım buralardan gitme isteğimdir,arzumdur,yavaş yavaş birbirine karışan renklerimdir kanatlarım.
Uçabildiğimi unutmak üzereyim artık.Çünkü bir yuvam var ve yavrularımı bu dalda bırakmak istemiyorum.
Sesim ise yazdıklarımdı her zaman ama artık onu da başaramıyorum.Eskiden,daha küçük çocukken her gün mutlaka bir şeyler yazmayı seviyordum.Kimsenin tanımadığı tanısa da önemsemeyeceği bir dünyaydı benim için yazmak.

O kadar emindim ki bu dünya karşısında ilgisiz olduklarından.Her gün mavi defterime bir şeyler yazıyordum.Çoğunlukla annemi şikayet etme defteri gibi bir şeydi bu defter.Sürekli annem ile ilgili olan şikayetlerimi yazıyordum ve hayallerimi.Annemin anlamadığı hayallerimi.

Defterimin içinde gün içinde mahallenin kenar köşesinden veya komşu evlerden topladığım çiçek ve yapraklar da vardı.Defterimde mutlaka doğadan bir parça olsun isterdim.Şikayet defterimi annemden gizli tutuyor olsam bile içimden bir ümitle annem o defteri bulup okusun şikayetlere rağmen çiçekler yapraklarla karşılaşsın isterdim.

Annem hiç bir zaman istediğim gibi olmadığı gibi ben de yıllarca olmamı istediği gibi olmamaya gayret ediyordum.İstediği bir çok şeyi yapıyordum elbette ama bunların hiç biri benim istediğim şeyler değildi.
Dantel örmek,kanaviçe işlemek,makinede nakış yapmak gibi..annem bunları öğrenmemi istiyordu ve hepsini öğrendim zamanla..
Oyun oynamak ona görezaman kaybı ve gereksizdi.Yedi yaşımda oyuncaklarımın çoğunu toplayıp çöpe attıktan sonra elime tığ yerleştirdi.

Çocuk gözlerimde ve hayal dünyamda Çin işkencesi gibiydi hayatım.
Beklentilerim ve hayallerim çok farklıydı çünkü..izlediğim o sıcacık filmlerdeki anneleri hayal ederdim,hazırladıkları sıcak kakaoları içerdim annemin yaptığı kakaoydu bu,sevgiyle sakince saçlarımı tararken benimle hayallerini veya ortak hayaller kurduğumuzu hayal ediyordum..anne bu farklı olur kız çocukları için,hayal dünyasıdır anne şefkat abidesidir anne,saçmalamak için kendin olabilmek için en güzel sığınak/liman/dal/öğretmen/kitaptır anne..

Benim annem çok farklı bir kitaptı çünkü her ne olursa olsun içinde okuyabileceğim öğrenebileceğim çok şey vardı,o benim annemdi ben ondandım,onundum ve her zaman kalbimin gözleri ondan bekliyordu arzu ettiklerini,öğrenmek istediklerini,yaşamak istediklerini..bu derin bazen ızdırap veren ve çoğunlukla bende yarım kalmış çiçeklenirken balta yemiş bir yanımdı.

İsyanlarım çocukluk yıllarımda başladı bu yüzden...annemin istediklerini yapmak işe yarayan şeylerdi ona göre.Onun istediklerini öğrenmem gerekiyordu ve benim istediklerim kale alınmayacak şeylerdi..
Hepsi sadece ''şey''di..hayal değildi,hedef değildi,keşif değildi..''şey''di..

Yüreğim yeni yerler keşfetmek istiyor annem dantel modelini çıkartmamı bekliyordu.Buna benzer haller içinde yıllarca yaşadım.Beni bir kalıba dökme eylemlerinden asla vazgeçmedi.Ona göre belki de doğru olanı buydu.
Annem hayatımın büyük bir bölümünü ve büyük deneyimlerimin başrol oyuncusu ve nedenidir...Onunla ortak bir frekans yakalamış değilim henüz.

Hiç bir zaman da yakalayabileceğimi sanmıyorum.
Annem artık yaşlanıyor ben de öyle.Zaman zaman ona ben bir şeyler öğretmeye çalışıyorum artık..ama hep şevkatle hep sabırla.
Değişmeyeceğini biliyorum.
Yine de buna rağmen veremediği o sıcak anne ilgisini ona başka bir şekilde öğrenmeyeceğini,tanımayacağını bildiğim halde ben vermek istiyorum.

Neden mi?

Bir annenin kızı ile olan bağın ne denli özel olduğunu öğrenmeden gitmesini istemiyorum bu dünyadan.
İstemiyorum..bana göre her kadının içinde küçük bir kadın bir kız çocuğu vardır..annem büyük bir kadın artık ama onun içinde de hiç çiçek açmamış bir çok ağaç gövdesi yaşıyor...tohumlar.
Bu tohumlar ölene dek bekler orada..öyle hissediyorum..

Annem belki bu tohumları fark etmedi veya adlandıramadı çocukluğunda,belki o da umduğu veya ona iyi gelecek sevgiyi istediği şekilde annesinden alamadı.
Onu suçlamıyorum artık,şikayetlerimin tümünü geri de çektim bu sırf bu yüzden..

Kabullendim.Çok zor oldu bunu kabullenmek ve artık..suçlamıyorum anne seni.

Annem bunları bana yaşatamadı,hissettiremedi.
Küçük kalbimle yolculuğa çıkamadı belki de nasıl bir hazırlık yapması gerektiğini hiç bir zaman bilemedi diye avutuyorum kendimi.
Bilemedi çünkü sebebi çok basit ve ben o sebebi çok net bir şekilde görebiliyorum artık.

Annem de annesinden aynı şeyleri öğrenemedi.

Sebebi tam olarak buydu.


ANNE

Yaptıkları tüm kötülükleri alıp
Empatiye dönüştürdüğüm için.
Benimle gurur duymanı ümit ediyorum anne

Onlar zehirlerini tenimin altına akıttılar ama
Ben de o zehrin şiir olarak parmaklarımdan damlamasını sağladım.
Benimle gurur duymanı ümit ediyorum anne

Nikita Gill




Kiremithanem
Kiremithanem

”Bu Dünyada Çiçeklere Bakmak İçin Cehennemin Çatısında Yürüyoruz,Haydi Gelin,Çatıya Çıkalım!”

8 yorum:

  1. Anne dedin... Burnumun direği sızladı.Ruhumun kırık kanatları kendini hatırlattı. Kalbimde, bir türlü kabuk bağlamayan yaram kanamaya başladı. Annem... Canımdan öteydi. Benim ona düşkünlüğüm, kardeşlerimin ona düşkünlüğü anlatılamazdı. 3 yıl önce bir eylül gecesi bizi bırakıp gittiğinde, beraberinde neler götürdüğünü hiç bilemeyecek.
    Anne-kız ilişkisi çok özel... Bu ilişkide doyuma ulaşamamış olman, benim annemi uğurlamam kadar acıdır belki. Üzgünüm... Kendim için... Annem gitti. Üzgünüm senin için, annen yanında olamadı. Ama anladığım kadarıyla; annenin, annesinden görememişliğine bağladığın bu eksiklik, kendi çocuklarına annenden göremediklerini göstermen konusunda olumlu bir kılavuz olmuş.Demekki ışık kişinin kendinde saklı.Sevgilerimle.

    YanıtlaSil
  2. Yazı tamamlanır tamamlanmazgözden geçirip tekrar okduuğumdabenim kızlarımla olan ilişkimi gözden geçirdim.Evet,kılavuz gibi oldu benim için..eksikleri gösterdi,yapılması gerekenleri yaşattığı eksikler ve yapamadıklarıyla öretti sanki..benim annemin anneliği de böyle olmalıymış demek ki..
    Allah'a hamd olsun ki iki kız çocuğu nasip etti..belki de bu yanımı doyurmak ve tamamlamak içindir,bilemiyorum ama hep soğuk kaldı bu oda içimde,pencereyi kisme kapatamadı ancakiumudum var..

    Annen dedin..
    İşte öyle bir anne hayal ettim..acısı büyüktür yokluğu ise daha acıdır eminim..Rabbim Cennetinde buluştursun dilerim.
    Size verdiği ve ektiği bütün sevgi tohumları kendisine bir ağaç ferah bir rüzgar olsun dilerim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Şu an ağlamaktan kendimi alamıyorum. 3 yıl oldu. Hala...Amin... Çok sağol.

      Sil
    2. Sus..ağlama.
      Sen,yok diye ağlıyorsun beni de olamadığı için ağlatacaksın.

      Sil
  3. Canım ne güzel bir yazı ve içten gerçekten insanın gözleri doluyor okurken ama senin çocukların çok şanslı senin gibi değerli anneleri var.Canı sağolsun ne diyelim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canı sağolsun olsun artık yapacak bişey yok onu da öyle kabullendim çok teşekkür ederim canım⚘

      Sil
  4. çok güzel bir yazı olmuş gerçekten... annelerimizin geçmişi için belki hiç bişi yapamayız ama kendi anneliğimiz için çok şey yapabiliriz.... kız erkek bütün evlatlarımız için en güzel anne profilini çizebiliriz... bu yolda tüm annelere ve adaylara tek ve bence en önemli tavsiyem çocuklar küçükken ihmal edildiklerini ya da ilgilenilmediklerini anlamıyorlar ama büyüyüyünce o karşılıksız sevgilerinin yanında bu durumu malesef affedemiyorlar... bazen içimde de yaşadıklarım bu olmuş....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bir gün mutlaka bir şeyler su yüzüne çıkıyor can..istesek de istemesek de.

      Sil